anatomiafizjoterapia

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego (ACL) – powrót do sportu. Proste testy dla każdego.

Witam ponownie. Na początku bardzo dziękuję Wam za wszystkie komentarze oraz e-maile dotyczące ostatniego posta poświęconemu wynikom leczenia łąkotek za pomocą artroskopii. Z tego powodu jest mi bardzo miło. Wasza reakcja jest niezwykle motywująca do dalszego dzielenia się wiedzą na temat wyników badań naukowych w zakresie szeroko rozumianej ortopedii. Niesamowite jest to, że wśród Was byli zarówno specjaliści: fizjoterapeuci, lekarze, trenerzy personali, jak i pacjenci.

O czym tym razem? Kiedy wrócić do sportu po zabiegu chirurgicznym rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL)? Na ten temat wielu napisało wiele. Wydaje mi się, że każdy specjalista ma swoje podejście do tematu. W zasadzie w internecie możemy znaleźć mnóstwo tego rodzaju informacji. Ale pytanie brzmi: Które z nich są rzetelne? Co więcej, które testy można wykorzystać w łatwy sposób w praktyce? Przecież nie każdy ma możliwość wprowadzenia np. oceny biomechanicznej. W takim razie co zrobić w zamian?

Podobnymi kryteriami kierował się zespół doktora Geoffreya Abramsa z Rush University Medical Center w Chicago przedstawiając 21 stycznia 2014 roku pracę pt. „Functional Performance Testing After Anterior Cruciate Ligament Reconstruction. A Systematic Review”.

Autorzy dokonali przeglądu literatury naukowej zawierającej wstępnie 890 publikacji, z których kryteria pracy spełniało 88 z nich. W sumie wyniki 4927 pacjentów były poddane dalszej analizie. Publikacja ta miała dwa główne cele:

1. Przedstawienie wyników testów funkcjonalnych po rekonstrukcji ACL w różnych okresach czasu po zabiegu operacyjnym.

2. Ocenę parametrów biomechanicznych po rekonstrukcji ACL różnymi metodami, tj. z wykorzystaniem przeszczepu z mięśni smukłego i półścięgnistęgo oraz z więzadła rzepki.   

Pozwólcie, że skupię na pierwszym punkcie (jeśli interesuje Was drugi cel to poniżej znajdziecie link do abstraktu artykułu, więc dane te bez problemu znajdziecie).

Autorzy pracy wykazali, że oceny w zakresie sprawności funkcjonalnej możemy dokonywać za pomocą kilkudziesięciu testów: zarówno biomechanicznych, jak i prostych prób motorycznych. Jak wiadomo te drugie są znacznie bardziej przystępne, gdyż w zasadzie nie ma żadnych barier ograniczających ich wprowadzenie.

Ogólny wniosek pracy jest taki, że najpopularniejsze próby wykorzystywane w pracach naukowych w celu oceny funkcjonalnej operowanego kolana dotyczą, szeroko rozumianych, testów skocznościowych. W sumie znaleziono 14 przykładów testów skocznościowych.

Niemniej jednak 5 z nich jest ewidentnie najpopularniejszych. Są to: single-leg hop, cross-over hop, triple hop, 6-meter timed hop oraz single-leg hop height. W zasadzie w każdym z tych testów znaleziono pracę naukową przedstawiającą ocenę pacjentów po okresie 6, 9, 12, 18 oraz 24 miesięcy po rekonstrukcji ACL. Co warte podkreślenia: każda praca naukowa pokazała, że wskaźnik symetrii kończyn dolnych (Limb Symmetry Index) po okresie 6 miesięcy po zabiegu chirurgicznym w każdej grupie charakteryzował się wartościami powyżej 80% w stosunku do nogi zdrowej, a po okresie 9 miesięcy ponad 90% w stosunku do nogi zdrowej.

Warto nadmienić, że celem autorów pracy nie było przedstawienie minimalnych wartości procentowych niezbędnych do zakończenia procesu fizjoterapii pooperacyjnej (wiemy wszyscy doskonale, że w tym temacie istnieje wiele „szkół”, od 80 do nawet 97-98%) lecz pokazanie tych prób, które są zdecydowanie najpopularniejsze (i jak się okazało jednymi z najłatwiejszych do prowadzenie w codziennej praktyce). To co rzuca się w oczy to przede wszystkim duża prostota tych testów i praktycznie nieograniczona możliwość do ich wykonania. Przeglądając internetowe serwisy z materiałami video (np. youtube) w zasadzie każdy z nich jest łatwo dostępny.

Podsumowując, uważam, że kończąc proces fizjoterapii powinniśmy się kierować rożnymi kryteriami. Wśród nich dominują na pewno: negatywne badanie fizykalne, prawidłowy zakres ruchu, brak reakcji zapalnej po silnym wysiłku fizycznym oraz odpowiedni poziom w zakresie wyników testów funkcjonalnych kończyny operowanej w stosunku do kończyny zdrowej.

Aby określić ostatni z nich  pomocna jest dla nas praca autorów poniższej pracy.

Jakie są Wasze doświadczenia w tym temacie? Podzielcie się proszę w wolnej chwili.

Tutaj znajdziecie link do artykułu: LINK.

O autorze

dr Bartosz Rutowicz

W 2004 roku ukończyłem studia magisterskie na kierunku Fizjoterapia, a w 2010 roku studia doktoranckie na AWF im. Bronisława Czecha w Krakowie. W roku 2012 obroniłem pracę doktorską. Pierwsze lata mojej przygody zawodowej skupiały się na edukacji podyplomowej, praktykowaniu zawodu oraz pracy na kilku uczelniach. W roku 2006 rozpocząłem proces nostryfikacji dyplomu fizjoterapeuty w Nowym Jorku. W 2008 roku założyłem firmę Rehalab, w której do chwili obecnej przeszkoliłem ponad 3000 fizjoterapeutów oraz lekarzy pracujących w kilkunastu krajach Europy w zakresie diagnostyki, leczenia zachowawczego oraz pooperacyjnego stawu kolanowego oraz obręczy barkowej. Wielkim zaszczytem dla mnie jest praca na stanowisku asystenta w Katedrze i Zakładzie Anatomii Collegium Medicum na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Napisz odpowiedź